Sceneria
Jade Dragon Snow Mountain i Stare Miasto Lijiang: wyjaśnienie scenerii
Masyw górski za sceną i położone poniżej miasteczko wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa: szczyty, legendy, kolejki linowe, kanały i szlaki handlowe, które je łączyły.
Wybieram swoją sesję ↗Szybka odpowiedź
Tak, sceneria to połowa widowiska. Jade Dragon Snow Mountain to masyw, którego najwyższy szczyt, Shanzidou, wznosi się 5 596 metrów nad poziomem morza — podaje Wikipedia — i przez cały rok pokryty jest śniegiem. U jego stóp leży Stare Miasto w Lijiang, wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO w 1997 roku, z systemem kanałów zasilanym wodą z góry. Bilet na widowisko obejmuje wstęp do strefy widokowej, ale nie przejazd kolejką linową.
Góry i miasto w liczbach
| Rycina i źródło | |
|---|---|
| Najwyższy szczyt | Shanzidou, 5 596 m (Wikipedia) |
| Peron kolejki linowej | 4 506 m, a wyższy na 4 680 m (Wikipedia) |
| Teatr | 3 100 m (China Daily) |
| Stare Miasto | 2 400 m (UNESCO) |
| Wpis na Listę Światowego Dziedzictwa | 1997 (UNESCO) |
Masyw, nie pojedynczy szczyt
Wikipedia opisuje Jade Dragon Snow Mountain jako masyw górski lub niewielkie pasmo w powiecie autonomicznym Yulong Naxi, w Lijiang. Jego najwyższy szczyt to Shanzidou, wznoszący się na 5 596 metrów. Artykuł podaje, że góra przez cały rok pokryta jest śniegiem, że stanowi główną część większych Gór Yulong oraz że jej naksyjska nazwa brzmi Mount Satseto. Północno-zachodnie zbocze tworzy jedną ze ścian Wąwozu Skaczącego Tygrysa, gdzie Jinsha, górny bieg Jangcy, opada między Jade Dragon a Haba Snow Mountain.
Weszliśmy raz
Mimo całej swojej sławy szczyt pozostaje niemal nietknięty. Według Wikipedii na Shanzidou wspięto się tylko raz, 8 maja 1987 roku, podczas amerykańskiej ekspedycji, której zespół szczytowy tworzyli Phil Peralta-Ramos i Eric Perlman, a po drodze napotkali oni wysokie zagrożenie lawinowe. Wcześniejsza ekspedycja z 1938 roku, prowadzona przez australijską alpinistkę Marie Byles, została zawrócona przez złą pogodę. Botanik i podróżnik Joseph Rock mieszkał w pobliżu góry przez lata i pisał o tym regionie oraz jego ludzie Naxi.
Jak zwiedzający wjeżdżają na górę
Wikipedia podaje, że góra należy do narodowego obszaru krajobrazowego klasy AAAAA i że kolejka linowa dla turystów wjeżdża na platformę widokową na wysokości 4 506 metrów, a wyżej położona platforma na 4 680 metrów umożliwia bliższe spojrzenie na ośnieżony szczyt. Jak dodaje encyklopedia, wielu odwiedzających zabiera na taką wysokość puszki z tlenem. Strona rezerwacji przedstawienia wymienia trzy koleje linowe — Glacier Park, Yunshanping i Maoniuping — i wyłącza wszystkie trzy z biletu. Yunshanping to alpejska łąka znana również jako Spruce Meadow.
Gdzie znajduje się teatr
China Daily podaje, że wysokość teatru w Ganhaizi wynosi 3 100 metrów — znacznie poniżej platform kolejki linowej i wyraźnie powyżej starego miasta, które UNESCO sytuuje na 2 400 metrach. Na tej pośredniej wysokości szczyty wypełniają widok za sceną. Strona rezerwacji wciąż opisuje go jako wysokogórską scenę plenerową i zaleca ciepłe ubrania oraz ochronę przed słońcem i deszczem.
Stare Miasto wpisane na listę UNESCO
UNESCO wpisało Stare Miasto w Lijiang na Listę Światowego Dziedzictwa w 1997 roku. Wpis opisuje trzy części: Stare Miasto Dayan, obejmujące Czarny Smoczy Staw, oraz zespoły zabudowy Baisha i Shuhe, położone 8 kilometrów na północ i 4 kilometry na północny zachód od Dayan. Dokument wychwala historyczny krajobraz miejski dostosowany do nierównego terenu, dwukondygnacyjne domy o drewnianej konstrukcji szkieletowej z dachówkami oraz architekturę łączącą elementy kilku kultur.
Woda z gór
Woda jest łącznikiem między miastem a górami. UNESCO podaje, że położona na północnym zachodzie ośnieżona góra jest źródłem rzek i strumieni, które nawadniają równinę i zasilają Czarny Smoczy Staw, skąd cieki wodne zasilają sieć kanałów i rowów biegnących przez miasto. Główna ulica i wąskie zaułki wychodzą wprost na te kanały, a mosty przerzucone są nad nimi. UNESCO nazywa ten system zaopatrzenia w wodę starożytnym, złożonym i pomysłowym, i zauważa, że funkcjonuje on do dziś.
Szlakami handlowymi i śladami wielu ludów
Według UNESCO od XII wieku stare miasto było centrum dystrybucji handlu między Syczuanem, Junnanem i Tybetem, w miejscu, gdzie południowy Jedwabny Szlak łączył się z dawnymi Drogami Herbaty i Koni. Ten handel uczynił je miejscem spotkań ludów Naxi, Han, tybetańskiego i Bai, a wpis przypisuje 800 lat wymiany jego architekturze, sztuce i obyczajom. Pierwsza część widowiska, na liście China Daily, nosi nazwę tej samej drogi.
Po trzęsieniu ziemi w 1996 roku
UNESCO zauważa, że trzy części starego miasta zachowały swój układ, sieć ulic oraz styl architektoniczny z epok Ming i Qing mimo licznych trzęsień ziemi, w tym wielkiego z 3 lutego 1996 roku. Wikipedia dodaje, że tradycyjne domostwa odbudowano zgodnie z wytycznymi Centrum Światowego Dziedzictwa, a turystyka gwałtownie wzrosła po wpisie na listę. Poranek w zaułkach i popołudnie w teatrze pokazują obie połowy tego miejsca, o którym opowiada widowisko.
Najczęściej zadawane pytania
Jak wysoka jest Góra Jadeitowego Smoka?
Jej najwyższy szczyt, Shanzidou, wznosi się 5 596 metrów nad poziomem morza, według Wikipedii.
Czy bilet na widowisko zabiera mnie na górę?
Nie. Obejmuje wstęp do obszaru widokowego i widowisko, a wyklucza wszystkie kolejki linowe. Sam teatr znajduje się na wysokości 3 100 metrów, podaje China Daily.
Kiedy Stare Miasto w Lijiang zostało wpisane na listę UNESCO?
W 1997 roku, jako dobro składające się z trzech części: Starego Miasta Dayan, Baisha i Shuhe.
Źródła